[ The White Snow ] แด่โลกอันเป็นนิรันดร์...

 

 

(Schnee master)

 

ทำไมกันนะ...เพราะเหตุใดกัน

.

.

ทั้งที่เพียงแค่หลับตาลง เราก็สามารถ 'เห็น' โลกได้ทั้งใบ

 

แม้ว่าจะอยู่ในหลืบลึกอันมืดมิด หรือที่ที่สว่างเรืองรองด้วยเปลวไฟ

 

ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใบหู เสียงทั้งปวงจะก้องกังวานในห้วงความคิด

 

ไม่จำเป็นต้องใช้มือ ไม่จำเป็นต้องใช้ลิ้น

 

ทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนอยู่บนโสตของเรา

.

แต่กระนั้น...ทำไมกัน ทำไม

.

.

ทำไม...ถึงละสายตาไม่ได้

.

.

.

ละไปจากทิวทัศน์ที่อยู่นอกกำแพงที่เราไม่เคยก้าวออกไป

 

 

...โลกที่เราเห็นเด่นชัด แต่ก็ไม่เคยเห็นด้วยตาคู่นี้...

 

 

สวัสดีค่าาา ><

วันนี้วันที่ 5 แล้ว...รู้สึกปานะขาดใจแล้ว ไม่เคยลงสีบ่อยขนาดนี้มาก่อน OTL (นี่เรียกลง?)

 

อันนี้เป็นฉากต่อมาเรื่อยๆ นายเหนือ (แมวน้อย) เป็นคนอยากรู้อยากเห็นเอาการอยู่ แน่นอน เขารู้ว่าทิวทัศน์ด้านนอกแดนเหนือเป็นอย่างไร แต่...

 

ก็ยังอยากเห็น

 

เห็นด้วยตาคู่นี้

 

เรื่องราวที่จักรพรรดิพันปักษาเล่าให้เขาฟัง แม้จะใช้โลก...สัมผัสมันได้ แต่เขากลับอยากจะสัมผัสมันด้วยกายที่เขาหยิบยืมมามากกว่า

 

อยากรู้ว่า...โลกที่เขาเห็นด้วยกายนี้ กับโลกที่ตัวเขาสัมผัสด้วยร่างกายที่แท้จริงนั้นจะเหมือนกันไหม

 

อยากรู้...ว่าในสายตาอื่นนั้น...

 

ตัวตนของเขาเป็นเช่นไร

 

 

---------------------------

 

ภาพนี้เลือกใช้สีน้ำตาล ให้ฟีลอบอุ่นๆ แสงแดดรำไร....แลดูอ่อนแรง

 

ดูให้อารมณ์แบบเงียบๆ(?) หน่อยๆกระมั้ง

 

ส่วนลูกกลมๆนั้นคือแบบจำลองโลกค่ะ!!

 

เจอกันวันพรุ่งนี้นะค่าา~ > <

 

 

 

By Roth-หมึกสด  >>> ขอบคุณสำหรับคำชมค่า โค้งสุดชีวิต* ไม่นึกว่าจะแจ๊คพ็อตได้สีๆนี้มา ชวนแปลกใจมากตอนลงสี (ฮา) ส่วนที่อ่านแล้วงง ไม่แปลกหรอกค่ะ สองคนนี้แค่คุยกับคนอื่นยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย คุยกันเองท่าจะเข้าใจยาก (หัวเราะ)

 

ลูซ >>> ....ข้าชอบอะไรแรดๆอ่ะ เอ่อ มันเป็นเรื่องของรสนิยม....ทำไม ข้าชอบลงสีแรดแล้วไง เช้อ